ponadto muszę też wspomnieć o "Między słowami", którego odwiedzanie z Kazią też sprawia mi wiele radości. książki i zdjęcia starego, przedwojennego Lublina działają kojąco, a w każdym razie bardziej kojąco niż puzzle z Kubusiem Puchatkiem zalane herbatą (czy muszę dodawać, że przez nas?;p). 

czuję wewnętrzną potrzebę schudnięcia 2-3 kg. ostatnio dużo jem, a przynajmniej tak mi się wydaje, i choć myślałam, że jeśli nawet powróciłabym do 55 kg to wszystko byłoby w normie, to jednak już 54 kg zaczynają mnie stresować. nie potrafię jednak odróżnić na ile jest to moja racjonalna ocena (a wydaje mi się, że właśnie taka jest), a na ile moje zaburzenia odżywiania. boję się odchudzać. boję się powrotu tego wszystkiego, z czym musiałam walczyć poprzednim razem. nie chcę, żeby to wróciło, ale jeśli będę tak dalej się opychać to dobiję do 60 kg w szybkim tempie (chociaż w sumie nigdy tyle nie ważyłam). nie wiem czy ludzie cierpiący w jakimkolwiek stopniu na ed mogą się wogóle odchudzać. ale wydaje mi się, że skoro wycofałam się z tego, zanim zrobiło się naprawdę źle, to chyba panuję nad sobą na tyle, żeby zrzucić 2 kg, jeśli zachodzi taka potrzeba. w końcu teraz jestem znów szczęśliwa, pewna siebie i pozytywnie nastawiona. 

może, jeśli przestanę z taką niechęcią patrzeć na to wszystko, co mnie otacza, to, choć nie będzie zajebiście, to przynajmniej będzie znośnie, a ja odzyskam tę część siebie, która gdzieś się w tym wielkomiejskim burdelu zagubiła. tak, myślę, że F. i moi rodzice mogą mieć rację. pewnie nie będzie łatwo się dobrze nastawić do tego, co wzbudza moją głęboką niechęć, ale spróbuję, nie zaszkodzi mi to na pewno.